PROUT – Teoria Postępowego Użytkowania

Konieczność powstania Światowego Rządu

Po raz pierwszy w historii dzięki wpływowi nauki i technologii nasza planeta oraz jej mieszkańcy poczuli się częścią całości, na którą wszyscy mamy wpływ. Ekonomiczne i polityczne zjawiska zmuszają nas do traktowania świata, jako jednej jednostki. Lecz poczucie, iż nasza ludzka rasa powinna stać się jedną wspólnotą, jest zwyczajnym kaprysem, niewyraźną aspiracją nielicznych a nie powszechnie i świadomie akceptowanym ideałem. Próby zjednoczenia ludzkości poprzez wykreowanie politycznych systemów oraz poprzez użycie siły nie powiodły się.

Nawet dzisiaj wciąż jeszcze dostrzegamy, że w duszach ludzkich ścierają się ze sobą kolor skóry, rasy, nacje, religie oraz płeć co wciąż kreuje wzajemne antagonizmy, mity oraz majaki, które dzielą ludzkie społeczeństwo na wrogie obozy i – niestety – nie istnieje ogólnoświatowe gremium, które kierowałoby się zdecydowanym postanowieniem zneutralizowania tej wrogości.

Tyrania i prześladowanie ludności tybetu, masakra w byłe Jugosławii, konflikty plemienne w Afryce, religijne prześladowania na Bliskim Wschodzie czy prześladowanie mniejszości w Bangladeszu i innych miejscach wyraźnie wskazują na bezsilność Narodów Zjednoczonych. Khalenj Times – magazyn w Zj. Emiratach Arabskich – pisze: „Bezceremonialne działania militarne w Somalii mająca być zemstą za zbrojne działania przeciwko personelowi ONZ wyraźnie kontrastuje z bezczynnością… w obliczu ciągłych, przypominających nazistowskie, okrucieństw przeciwko bośniackim Muzułmanom.” Włoski Il Messegero pisze z kolei: „Była nadzieja, że ONZ ostatecznie udźwignie swoje obowiązki w ramach rządu światowego, [lecz] nie posiada jeszcze autorytetu, siły czy też właściwego politycznego oblicza, by swoje zadanie wypełniać.”

Bezsilność światowego gremium leży w fakcie, iż każde z Wielkiej Piątki (stałych członków Rady Bezpieczeństwa) może zawetować każdą kluczową decyzję ciała kolektywnego. Kolejny istotny problem to wewnętrzne sprzeczności ONZ. Status leżący pomiędzy jej najwyższym celem – utrzymaniem międzynarodowego pokoju – a pierwszą zasadą „najwyższej równości wszystkich jej członków.” Oznacza to, że ONZ nie posiada żadnego upoważnienia do interweniowania w wewnętrzne sprawy któregokolwiek z krajów, kiedy jego rządząca klasa prześladuje swoje mniejszości. Nieuniknioną tego konsekwencją jest nasilanie się prześladowań mniejszości i exodusu uchodźców, czemu towarzyszy całkowite lekceważenie sprawiedliwości i wartości ludzkich.

Jednym z głównych zadań ONZ, zgodnie z Artykułem 55 Karty jest promowanie „powszechnego poszanowania i przestrzegania praw człowieka i podstawowych wolności dla wszystkich bez względu na rasę, płeć, język lub wyznanie.” Zgodnie z tym zapewnieniem Karty utworzona została przez Radę Gospodarczo-Społeczną ONZ Komisja Praw Człowieka. Komisja napisała słynną Powszechną Deklarację Praw Człowieka, którą przyjęło Zgromadzenie Ogólne ONZ w grudniu 1948 roku. Deklarację tę uznaje się za międzynarodową Magna Charta całej ludzkości.
Deklaracja składa się z Preambuły i 30 artykułów. Będąc zbliżoną do Kart Praw USA i deklaracji praw człowieka z innych krajów, pierwsza część tej Deklaracji zapewnia polityczne i cywilne prawa i różnorodne swobody takie, jak wolność słowa i wyznania, bezpieczeństwo osobiste, równość w świetle prawa, prawo do posiadania własności, itp. Druga część dotyczy współcześnie postrzeganych praw człowieka nazywanych generalnie ekonomicznymi, społecznymi i kulturowymi prawami.

Lecz zwyczajna deklaracja powyższych praw nie może zapewnić cieszenia się nimi, dopóki nie zostaną uznane przez rządy i nie wyegzekwuje się ich przestrzegania. Nie jest to możliwe bez zobowiązań konstytucyjnych.

I bez jakiejkolwiek agendy służącej egzekwowaniu tychże praw Deklaracja jak do tej pory pozostała pobożnym życzeniem. Dzisiaj niezbędnym staje się zapewnienie jakiejś formy sankcji prawnych służących egzekwowaniu tych praw. Aby tak się stało, światowe gremium musi posiadać konstytucyjną suwerenność ponad wolnością narodową.

W celu zneutralizowania antagonizmów pomiędzy etnicznymi, rasowymi, religijnymi czy plemiennymi grupami powinno się podkreślić wyjątkowość ducha neohumanistycznego. W opinii M. N. Roy’a „Humanizm jest kosmopolityczny. Nie zdołał narzucić się utopijnemu internacjonalizmowi, jaki z góry zakłada istnienie autonomicznych narodowych stanów. Kosmopolityczny powszechny dobrobyt wolnych kobiet i mężczyzn jest możliwy. Będzie to duchowa nieograniczona przez granice stanów narodowych wspólnota – kapitaliści, faszyści, komuniści czy inni iści stopniowo znikną w kosmopolitycznym humanizmie.”

Oto, co proponuje Shrii Prabhat Ranjan Sarkar: „Wszechświat jest niczym jedna wielka rodzina. Pokój i ład uzależnione są od solidnej społeczno-gospodarczej struktury. Formowanie społeczno-gospodarczej struktury uzależnione jest od poglądów ideologicznych. Powinniśmy zacząć od konstruktywnego ideału. Ideał nie powinien być jedynie punktem kulminacyjnym, lecz także punktem wyjścia.”

Następnie mówi: „Uniwersalizm nie jest zależny od jakichś relatywnych czynników. Dlatego wolny jest od wad „izmów.” „Izmy” są główną przyczyną wojen. Ci, którzy naprawdę pragną ustanowić pokój, powinni otrząsnąć się z nacjonalizmu i innych podobnych mu „izmów.” Jeśli mam otrząsnąć się z tych „izmów, „ musimy zorganizować uniwersalne gremium i wciąż wzmacniać jego władzę. To będzie pierwsza faza w ustanowieniu Rządu Światowego. W początkowym etapie będzie to ciało kształtujące prawo. Pierwszym korzystnym rezultatem powstania takiego ciała będzie to, iż żadnemu państwu nie pozwoli się tworzyć praw krzywdzących interesy jego mniejszości. Prawo egzekwowania tych praw posiadać będzie władza lokalna a nie Rząd Światowy. Rząd Światowy zadecyduje, w jaki sposób wyegzekwować przestrzeganie prawa w poszczególnych krajach.”

Wraz z centralizacją władzy politycznej powinno się zdecentralizować władzę ekonomiczną. Samowystarczalne zony społeczno-gospodarcze powinny bazować na wartościach sentymentalnych i na ekonomicznym potencjale każdej z zon. Będą one stanowić najniższe polityczne jednostki światowej konfederacji.

Odrzucając wszelkie formy nacjonalizmu czy internacjonalizmu w postaci faszyzmu, komunizmu, kapitalizmu, itp. uniwersalizm musi odnaleźć sposób na ustanowienie światowego rządu. Do zrealizowania tego celu konieczne są następujące czynniki:

1. Wspólna filozofia życia

Przeznaczenie ludzkiej rasy a także każdej jednostki zależy od kierunku, do którego obrania zmusza nas życie; od kierunku, w którym prowadzi nas światło oraz od wartości, jakie nas ukształtowały. W tak wyjątkowym momencie historii ludzkości konieczne jest odrzucenie wszystkich wąskich geo-sentymentów, socjo-sentymentów i innych grupowych sentymentów w formie nacjonalizmu, rasizmu czy grupizmu religijnego.
Istotą neohumanizmu jest idea, iż pod powierzchowną różnorodnością wyrażania się wszystkich istot istnieje głębia duchowej jedności. Jest to prawdziwa esencja postępowego ruchu od niedoskonałości ku doskonałości, od ograniczeń do wyzwolenia. W kolektywnym wysiłku dosięgnięcia jedności duszy leży geneza społecznego postępu.

2. Uniwersalność konstytucyjnych struktur

Na przestrzeni wieków dominujące klasy tworzyły prawa zgodne z własnymi interesami a nie z wyższymi wartościami. Jednakże Rząd Światowy powinien zminimalizować różnice pomiędzy kardynalnymi ludzkimi wartościami oraz prawem. Odrzucając wąską dominację klasową czy religijną powinno się zaakceptować uniwersalny zestaw praw.
Światowa konstytucja powinna opierać się na następujących zasadach:
1. Zagwarantowanie bezpieczeństwa wszystkim ludziom, zwierzętom i roślinom.
2. Zagwarantowanie wszystkim ludziom we wszystkich krajach zdolności nabywczych zdolnych zaspokoić ich minimalne życiowe potrzeby – wyżywienia, odzieży, miejsca zamieszkania, opieki medycznej i edukacji.
3. Uznanie czterech fundamentalnych praw do:
- praktyki duchowej
- dziedzictwa kulturowego
- edukacji
- wyrażania się w ojczystym języku
Jeśli przestrzega się któregokolwiek z tych praw w sprzeczności z kardynalnymi ludzkimi wartościami, powinno się je ograniczyć; kardynalne ludzkie wartości mają pierwszeństwo przed wszystkimi prawami.

3. Wspólny kodeks prawny

Kodeks prawny również powinno się przygotować w oparciu o struktury konstytucyjne. Wymaga to zmiany całej koncepcji dobrych i złych wartości – patrz „Kardynalne Ludzkie Wartości.”

4. Zaspokojenie przez wszystkich minimalnych życiowych potrzeb.

Jest to podstawowy aspekt struktury ekonomicznej PROUTu Sarkara. Specjalne nadwyżki można rozdysponować pomiędzy ludzi zgodnie z ich wkładem pracy, lecz dopiero po zagwarantowaniu wszystkim zaspokojenia ich minimalnych życiowych potrzeb. Przywrócenie równowagi gospodarczej świata powinno mieć właśnie taki cel.

“World Government, a reality of the 21st century,” Ac. Krtashivananda, Prout Research Institute, Kopenhaga 1995